بازیگری

Forever Club اولین رادیوپلی‌ای بود که توانستم بازی کنم، و هم‌زمان دومین نقش اصلی‌ای که تا به‌حال بازی کرده‌ام. یکی از زیباترین پروژه‌ها، جایی که خیلی چیزها یاد گرفتم، در برلین ضبط شد. تهیه‌کننده، فیلم‌نامه‌نویس، کارگردان و نیروی محرک پشت آن، Jette Volland، کاملاً تصادفی من را در تحقیقات کستینگ کشف کرد. آن‌موقع اولین پادکست کوچکم را شروع کرده بودم، همراه یک نیمه‌آسیایی دیگر که او هم Peter نام داشت، و این خیلی خنده‌دار بود: او، فکر می‌کنم، نیمه فیلیپینی و نیمه آلمانی بود، و من نیمه کره‌ای و نیمه آلمانی‌ام، او Peter نام داشت و من Heinrich. پادکست دربارهٔ نژادپرستی ضد آسیایی بود. فقط چند صد کلیک داشت، اما لینک آژانس و پروفایل بازیگری‌ام را زیرش گذاشته بودم. او دید که قبلاً چند چیز فیلم‌برداری کرده‌ام و از طریق آژانس برای یک کستینگ درخواستم کرد. قرار بود یک نمونهٔ صوتی بفرستم، اولین کستینگ صوتی‌ام، که در آن چند بخش از فیلم‌نامه را با نسخه‌های مختلف می‌خواندم. او واقعاً خوشش آمد. نقش به‌عنوان آسیایی نوشته شده بود، یعنی یک نیمه یا تمام آسیایی که در آلمان بزرگ شده، و این مهم بود: با این‌که یک رادیوپلی بود، ایده این بود که آن را با کاراکترها و نقش‌های متناسب بازاریابی کنند، چون در بلندمدت ممکن بود واقعاً آن را به یک سریال با فیلم و ویدیو تبدیل کنند. برای همین بعدها هم یک Moodtape ضبط کردم.

اما اول برگردیم به رادیوپلی. با او تلفنی حرف زده بودم، و آن‌موقع هنوز در بخش توسعهٔ Filmpool کار می‌کردم. او واقعاً تشویقم کرد، چون کمی مطمئن نبودم، تا حدی به‌خاطر Tatort، جایی که صدایم عوض شده بود. شک داشتم که اصلاً برای یک نقش رادیوپلیِ گفتاری مناسب باشم، چون کم‌کم برایم خیلی روشن می‌شد که لهجهٔ کلنیِ نامفهوم شدیدی دارم. اما او اعتمادبه‌نفس زیادی به من داد، گفت این کاملاً مزخرف است، این‌که به من ایمان دارد و می‌توانم از پسش بربیایم. پس قبول کردم و چندبار به برلین سفر کردم، پروژهٔ طولانی‌تری بود. حدود یک تا یک‌ونیم هفته در برلین فیلم‌برداری کردیم و بعدها چند چیز و قسمت دیگر هم ضبط کردیم. آنجا توانستم این تیم بازیگری فوق‌العاده باحال را ملاقات کنم، با Mercedes، Jonas، Anuthida و Polly. واقعاً باورنکردنی بود، و آن‌موقع هم مضطرب بودم: Anuthida در Germany's Next Topmodel بود، Mercedes Müller از قبل بازیگر خیلی موفقی بود، و Jonas Ems یکی از موفق‌ترین یوتیوبرها بود و تا امروز هم هست. کل تیم فوق‌العاده بود. تا آن‌موقع واقعاً متوجه نبودم که صدا این‌قدر حرفهٔ شدیدی است، و برای اولین‌بار توانستم ادیتورها و صداگذارهای واقعاً بااستعداد را ملاقات کنم. در یک استودیوی صدای زیبا در برلین ضبط کردیم که یک سالن کنسرت هم داشت، جایی که در وقت استراحت‌ها توانستم مدام پیانوی گِرَند بزنم. Jonas و بقیه واقعاً من را پذیرفتند، اهل برلین بودند و شهر را نشانم دادند؛ Mercedes من را با دوستانش آشنا کرد، و شب‌ها در کلاب‌ها می‌گشتیم. Jette و Simon خیلی خوب مراقبمان بودند و همه‌چیز را عالی پیش بردند.

واقعاً پروژهٔ زیبایی است. از طریق Jonas کمی با صحنهٔ یوتیوبرهای برلین آشنا شدم؛ او خودش یک یوتیوبر بود که واقعاً فیلم می‌ساخت، او هم اهل کلن بود و به مدرسه‌ای همسایه رفته بود، دقیقاً مثل هم بودیم، فقط او به برلین نقل‌مکان کرده بود. همه‌چیز فوق‌العاده الهام‌بخش بود. Anuthida در واقع تایلندی بود که در آلمان بزرگ شده بود، و چون من از طریق Muay Thai این ارتباط را با تایلند داشتم، واقعاً جفت‌وجور شد. نقش خواهر و برادر بازی کردیم، و شیمی‌مان خیلی خوب کار کرد؛ او بعدها هم به تایلند نقل‌مکان کرد. پس بله، دوباره شانس آورده بودم، در آن دوره ساده شانس آورده بودم.

و باز هم معلوم شد که کمی نامفهوم صحبت می‌کنم. این‌بار، اما، وقت زیادی بود، و تولید یک مربی گفتار برایم گذاشت. هر صبح جلسات گفتارم را با تمرین داشتم، و برای اولین‌بار واقعاً به تلفظ، تنفس و بقیه‌اش توجه کردم. حتی هزینهٔ آن تمرین را هم برایم پرداخت کردند، و بلافاصله دوباره در صدا نمایان شد و اعتمادبه‌نفس خیلی بیشتری به من داد، واقعاً تمرین کردن انتقال احساسات و ایده‌ها با صدایم و کمی دیدن این‌که مسیر به کجا می‌رود. پروژهٔ زیبایی. چند ماه بعد، چون پروژه استقبال خوبی گرفت، بودجه‌ای برای یک Moodtape از Forever Club آزاد شد. صرفاً از نظر تصویر و ست، بالاترین سطحی بود که تا آن‌موقع تجربه کرده بودم، از نظر آماده‌سازی، طراحی صحنه، نور، رنگ و بقیه‌اش: زیبا فیلم‌برداری‌شده، یک سطح کاملاً جدید. می‌شد فهمید که Jette در HFF، مدرسهٔ فیلم مونیخ، درس خوانده. همه برایم یک الگو بودند، چون برلین برایم شهر بزرگ و شدیدی بود و حس می‌کردم یک بچه‌روستایی از کلن‌ام، و همه‌شان واقعاً به مدرسهٔ فیلم رفته بودند، همه فوق‌العاده موفق. هم مبهوت بودم و هم مرعوب، و کلی ناامنی هم داشتم، اما با فاصله دوباره یکی از اوج لحظه‌ها بود.

آن‌موقع، اما، خیلی در شک با خودم بودم، رابطه‌ام کم‌کم داشت از هم می‌پاشید، و دانشگاهم داشت به پایان می‌رسید. کمی بعد از تحصیلاتم همه‌چیز را کنار گذاشتم و اول به تایلند رفتم. به همین خاطر هم فصل دوم را بازی نکردم، چون در آن لحظه خیلی گیج بودم و اصلاً نمی‌دانستم واقعاً چه می‌خواهم. هوش مصنوعی تازه بیرون آمده بود، تازه لیسانس علوم کامپیوترم را تمام کرده بودم، و این حس را داشتم که وقتم را تلف کرده‌ام و هوش مصنوعی جایگزینم می‌شود، این‌که هوش مصنوعی حالا حتی می‌تواند چیزی مثل یک رادیوپلی را هم به عهده بگیرد، همه‌چیز تقلیل‌یافته به نتیجه به‌جای مسیر. امروز فصل دومی وجود دارد، اما بدون من است و، فکر می‌کنم، بدون بقیهٔ بازیگرها هم، هرچند هنوز با Mercedes Müller. و این تا امروز آخرین پروژه‌ای‌ست که انجام داده‌ام. بعد از آن حتی آژانسم را هم ترک کردم، چون به خودم گفته بودم فعلاً واقعاً دلم بازیگری نمی‌خواهد، پس یک وقفه. بعد به تایلند رفتم، خیلی Muay Thai مبارزه کردم و چیزهای دیگر را امتحان کردم. و حالا این آخرین قطعه‌ای‌ست که رویش تأمل می‌کنم، همان‌که دارم افکارم را دربارهٔ آن می‌نویسم، و در این کار می‌بینم: وای، در واقع مسیر برایم هموار شده بود، در واقع مثل یک آخرین دور تمرینی بود که در آن توانستم خیلی از ضعف‌هایم را دربارهٔ گفتار، احساسات و بیانم صاف کنم. و در واقع الان دیگر وقتش است که کل قضیه را جدی بگیرم، تا آخرش پیش ببرم، پشتش بایستم و نگذارم دیگران من را دچار ناامنی کنند. خیلی خیلی خوشحال و سپاسگزارم که توانستم دوباره روی این تأمل کنم. و صادقانه، از ته دل، فکر نمی‌کنم این فصل بسته شده باشد، اما ببینیم. Forever Club، اولین رادیوپلی‌ای که در آن توانستم نقش اصلی بازی کنم.

Mica هفده سال دارد و برای این‌که بالاخره با زندگی کنار بیاید به یک مدرسهٔ شبانه‌روزی در باواریا فرستاده می‌شود. چهار دوست جدید در حل مشکلاتش کمکش می‌کنند. چیزی که Mica نمی‌داند: آن‌ها مرده‌اند. آن‌ها در یک تصادف رانندگی مرده‌اند، و فقط Mica می‌تواند به آن‌ها کمک کند بفهمند مقصر کیست.

بر اساس سریال صوتی «Forever Club» از WDR (Westdeutscher Rundfunk).

نوشته، کارگردانی و تهیه‌شده توسط Jette Volland مدیر فیلم‌برداری: Holger Jungnickel دستیار اول کارگردان و تهیه‌کننده: Simon Schneller طراح تولید: Josef Brandl تدوینگر: Ascanius Böttger موسیقی اصلی: Edwin Rosen

بازیگران — Mica: Mercedes Müller · Alek: Heinrich Berger · Bibi: Anuthida Ploypetch · Mike: Jonas Ems · Kat: Polly Roche

عوامل (گزیده): دستیار اول دوربین Michael Schneider · دستیار دوم دوربین Dung Ngoc Pham · گافر Björn-Lennart Hübscher · طراحی هنری Celina Hollaender، Denise Meinholz، Fia Bartesch · صدا Leo Aderhold، Bastian Wilhelmy · گریم Alla Leonova، Malina Koch · طراحی صدا و دوبله مجدد Larissa Kischk · رنگ‌گردانی Panoptimo GmbH (Markus Baburske) · تجهیزات دوربین Vantage Film GmbH.

© 2023 Junique Productions GmbH. برای Jack (بهترین پسر، برای همیشه).

Krass Abschlussklasse بزرگ‌ترین پروژه‌ای بود که تا الان به‌عنوان بازیگر انجام داده‌ام، و هم‌چنین تنها پروژهٔ واقعی‌ای که در آن نقش اصلی را جلوی دوربین در طول قسمت‌های زیادی بازی کردم. مثل همیشه، یک شانس بزرگ بود: وقتی درخواست رسید، در بالی بودم، ماه قبلش را در تایلند صرف تمرین ورزش‌های رزمی کرده بودم، خیلی موج‌سواری می‌کردم و کلاً در حرکت بودم. یک ای-کستینگ گرفتم، آن را همراه یک دوست که او هم در بالی بود ضبط کردم و بلافاصله جواب گرفتم که برای پایلوت انتخاب شده‌ام — چون اول یک پایلوت فیلم‌برداری کردیم. تازه از Pixel Vision انصراف داده بودم و فکر کردم: چه چیزی برای از دست دادن دارم؟

پایلوت را در کلن فیلم‌برداری کردیم، و این هم دوباره باحال بود، چون معلوم شد یکی از تهیه‌کننده‌ها قبلاً فیلم‌بردار Köln 50667 بوده و آدم‌های زیادی دور و بر آن ست را می‌شناخته. فیلم‌بردار با یک دوست مستقل شده بود و آن‌موقع One Shot UG را تأسیس کرده بودند؛ کل قضیه با Tresor TV پیش می‌رفت. پایلوت خیلی خوب جواب داد، و بعدش تولید کل سریال خیلی زود شروع شد. بازیگرهای جدیدی انتخاب شدند که اصلاً در پایلوت نبودند. من واقعاً نقش اصلی داشتم، یک فیلم‌نامهٔ درست‌وحسابی وجود داشت، و چند ماه فیلم‌برداری کردیم.

برای من اولین‌باری بود که بیشتر صحنه‌به‌صحنه ضبط می‌کردیم — با یک فیلم‌نامهٔ واقعی، به‌قول‌معروف، چون در کلن همیشه بیشتر یک راهنما بود برای این‌که یک صحنه به کجا برود. اینجا همه‌چیز را یک‌جا فیلم‌برداری کردیم، نه مثل کلن با چند تیم هم‌زمان، هر روز. یک داستان خودبسته بود، و به همین خاطر هم اولین‌باری بود که واقعاً روی یک ست برای مدت طولانی‌تری کار کردم، هر روز دیالوگ حفظ می‌کردم و خیلی با لباس بازی می‌کردم. بیشتر پشت صحنه را دیدم، بیشتر دربارهٔ RTL یاد گرفتم، این‌که با شبکه‌ها چطور کار می‌شود، یک سریال چطور فروخته می‌شود، چطور تست می‌شود، تأمین مالی چطور جور می‌شود. زیاد در استودیو و با فیلم‌بردارها وقت گذراندم. در کل خیلی سخت‌تر بود: در کلن هم خیلی بازی می‌کردم، ولی بخش زیادی از آن به خودم نزدیک‌تر بود — به‌عنوان بازیگر همیشه چیزی از خودت می‌آوری، راه دیگری نیست. اما در کلن، به‌قول‌معروف، راحت‌تر بود، چون نقش‌ها از قبل طوری نوشته شده بودند که با ویژگی‌های شخصیتی خودت جور دربیایند. در Krass Abschlussklasse برای من شخصاً کاملاً تصادفی بود — داستان کاملاً بدون در نظر گرفتن من نوشته شده بود. واقعاً واردش شدن، در نقش ماندن و در هر صحنه برای خودم روشن کردن که در چه بافت احساسی یا مرحله‌ای از رابطه هستیم، یکی از شدیدترین و سخت‌ترین تجربه‌هایی بود که داشته‌ام.

در نهایت این پروژه‌ای بود که کمی توجه بیشتری در محافل مختلف شبکه‌ای برایم آورد، و با فاصله، اثبات این بود که من فقط یک «اجراکننده» نیستم. این همیشه یک قضیه با Köln 50667 بود: وقتی آن‌موقع شروع کردم، همه به من می‌گفتند صورتم را می‌سوزانم و بعدش دیگر نمی‌توانم کاری بکنم. خودم هیچ‌وقت واقعاً هدف بزرگی برای تبدیل‌شدن به بزرگ‌ترین بازیگر نداشتم — بازی می‌کردم چون فیلم برایم جذاب بود و می‌خواستم بدانم بازیگری چطور کار می‌کند. و در واقع این‌طور نیست که صورتت را این‌طوری خراب کنی؛ برعکس، کجای دیگر این‌قدر تجربهٔ بازی زنده و ست به دست می‌آوری؟ سریال متأسفانه فصل دوم نگرفت چون بازخورد آن‌قدرها خوب نبود. آن‌موقع برنامه‌ای به‌نام Krass Schule هم‌زمان در RTL II پخش می‌شد و سریال ما در واقع فقط Abschlussklasse نام داشت — بعد RTL تصمیم گرفت «Krass» را جلویش بگذارد تا برندینگ را با Krass Schule هماهنگ کند. با فاصله احتمالاً از نظر بازاریابی خیلی هوشمندانه نبود، اما من کی باشم که قضاوت کنم. اساساً واقعاً پروژهٔ فوق‌العاده‌ای بود. آن‌موقع تازه داشت ممکن می‌شد با دوربین‌های فول‌فریم مقرون‌به‌صرفه با کیفیت خیلی بالا ضبط کرد، اساساً از همان اول با دو دوربین، و از نظر کیفیت Krass Abschlussklasse ساده خیلی تازه‌تر از همهٔ فرمت‌های آلمانی دیگر آن دوره به‌نظر می‌رسید — که احتمالاً خیلی‌ها را هم گیج کرد. تا امروز نمی‌دانم واقعاً به چه چیزی برمی‌گشت.

احتمالاً با فاصله من را به Tatort رساند — به‌عنوان بازیگر هیچ‌وقت واقعاً این را مطمئن نمی‌دانی. وقتی سریال پخش می‌شد، تازه شروع کرده بودم علوم کامپیوتر بخوانم و واقعاً خیلی درون‌گرا بودم. بازیگری همیشه برایم راهی هم بود برای بیرون آمدن از پیلهٔ خودم، جرأت کردن به انجام کاری و بودن دور آدم‌ها، چون واقعاً همیشه همان بچهٔ گیمر و کامپیوتری کوچک بودم. به همین خاطر Krass Abschlussklasse یک چالش شدید بود: اولش اصلاً متوجه نشدم که ناگهان همان پسر بد شده‌ام که دخترها عاشقش‌اند، و هنوز هم باید این را قانع‌کننده اجرا می‌کردم. خیلی از جانی دپ جوان تماشا کردم، چون تهیه‌کننده‌ها گفتند یادآور Cry Baby است، و به کستینگ‌ها و آدیشن‌های قدیمی لئوناردو دی‌کاپریو و برد پیت نگاه کردم که نقش‌های مشابهی بازی کرده بودند. مخصوصاً یک کتاب بازیگری خریدم و تمرین کردم — آن‌موقع تقریباً تنها بودم، کمی منزوی و کناره‌گیری کرده بودم و در واقع قبلاً تصمیم گرفته بودم علوم کامپیوتر بخوانم. وقتی امروز با چند سال فاصله به آن نگاه می‌کنم، متوجه می‌شوم چه پروژهٔ دیوانه‌واری واقعاً بود — چیزی که آن‌موقع واقعاً درکش نکردم، مثل تقریباً همهٔ پروژه‌هایی که بخشی از آن‌ها بودم. امروز می‌توانم واضح بگویم یکی از باحال‌ترین و طولانی‌ترین پروژه‌ها بود، خیلی من را یاد آن دوره می‌اندازد، و خیلی خوشحالم که وجود دارد. باز هم از همهٔ افراد درگیر برای این فرصت و اعتماد تشکر می‌کنم، برای این‌که گذاشتند این نقش را بازی کنم، برای حمایت و تحسینم، و برای این‌که همه همیشه به من ایمان داشتند و با من مهربان بودند. بیشتر و بیشتر متوجه می‌شوم چقدر شانس آورده‌ام.

یک روز آژانسم آن‌موقع برایم یک کستینگ برای Tatort فرستاد. کمی جدی‌تر از ای-کستینگ قبلی بود و نقش هم نقش سختی بود: بهترین دوست گیِ قربانی را بازی می‌کردم. چون از اول مشخص نیست که این کاراکتر گی است، اول به قتل بهترین دوستم از روی حسادت مظنون می‌شوم. بعد در یک صحنهٔ بازجویی خیلی زود مشخص می‌شود که کاراکتر گی است و در طول زمان دو کارآگاه مدام سروکله‌شان پیدا می‌شود، دربارهٔ چیزهای جدید از من سؤال می‌کنند، سرنخ می‌دهند — تا این‌که وقتی بفهمم واقعاً چه کسی بهترین دوستم را کشته، بالاخره انتقام می‌گیرم. صحنه‌ای که باید در ای-کستینگ بازی می‌کردم دقیقاً همان بود که می‌گویم با مردها می‌خوابم. تمرین تازه‌ای برایم بود، چون تا آن‌موقع هیچ‌وقت کاراکتری با گرایش جنسی متفاوت بازی نکرده بودم؛ در عین حال هیچ صحنهٔ رابطهٔ جنسی گی‌ای در کار نبود، واقعاً موضوع محتوای داستان بود. برای ای-کستینگ خیلی زحمت کشیدم و در نهایت نقش را گرفتم.

بعد به برلین رفتم و برای اولین‌بار روی لوکیشن Tatort بودم. با Mark Waschke و Meret Becker آشنا شدم که کاملاً دیوانه‌کننده بود — قبلاً خیلی از کارهای Mark Waschke را دیده بودم و Meret Becker را هم از طریق پدر و مادرم می‌شناختم، و حالا ناگهان کنار هر دویشان بازی می‌کردم. سر صحنه خیلی مضطرب بودم. کارهایی که قبلاً کرده بودم Krass Abschlussklasse و Köln 50667 و چند پروژهٔ خودم بود، و آن‌موقع اطرافم پر از نفرت و احتمالاً حسادت هم بود. این دقیقاً همان چیزی بود که همه همیشه می‌گفتند هیچ‌وقت به آن نمی‌رسم — و حتی فعالانه هم دنبالش نرفته بودم. ناگهان در برلین بودم، می‌رفتم برای گریم، لباس و اتاق گریم شخصی خودم را داشتم، هتل داشتم، راننده می‌آمد دنبالم. کارگردان کاملاً به من اعتماد داشت و خیلی تحسین شدم. حتی یک‌بار هم که شده در Tatort بودن تجربهٔ فوق‌العاده‌ای بود و به من اعتمادبه‌نفس داد.

یک نکتهٔ جالب: حدود یک هفته در برلین بودم و چند ماه بعد تماس گرفتند و پرسیدند آیا می‌توانم همه‌چیز را دوباره ضبط کنم، چون خیلی نامفهوم صحبت می‌کنم — همان لهجهٔ کلن که کاملاً به‌گوش می‌آید. مخصوصاً دوباره به برلین پرواز کردم و چند ساعت در استودیو دوباره دوبله کردم. اما در پخش اول آلمانی، صدای من در کار نبود؛ صدای دیگری گذاشته بودند و کاملاً روی من دوبله کرده بودند. در نهایت هیچ‌کس صریح به من نگفت که صدایم خیلی بم است و به‌اندازهٔ کافی همجنس‌گرا به‌نظر نمی‌رسد — بعضی‌ها بعداً این را گفتند، و الان می‌توانم درکش کنم: وقتی پخش را می‌بینی واقعاً می‌شود فکر کرد صدای دیگر بهتر جور درمی‌آید. اما تیم و تولید کلیپ من را با صدای واقعی خودم برایم فرستادند — همین ویدیوی اینجا، این بخش‌ها همان قسمت‌های اصلی‌اند، همان‌طوری که آن‌موقع صحبت می‌کردم. پخش‌شدن با صدای دیگری آن‌موقع واقعاً من را دچار ناامنی کرد.

با این‌حال، در کل حتی شدیدتر هم بود، چون خیلی خیلی زیاد آدم برای اولین‌بار من را در تلویزیون آلمان شناختند. پدر و مادر دوستانم به بچه‌هایشان نوشتند که من را دیده‌اند، و بچه‌ها هم به من نوشتند. آن‌موقع دوباره پاره‌وقت در بخش توسعهٔ Filmpool کار می‌کردم و به خیلی‌ها نگفته بودم که این را فیلم‌برداری کرده‌ام یا کِی پخش می‌شود. روز بعد به Filmpool رفتم و مدیرعامل و همهٔ تهیه‌کننده‌ها آن را دیده بودند — قشنگ بود و به من افتخار داد، چون Filmpool جایی بود که اولین دورهٔ بازیگری‌ام را با Köln 50667 آنجا داشتم، و اساساً اولین عضو بازیگرِ Köln 50667 بودم که تا Tatort رسید. یک موفقیت بزرگ. با این‌حال آن‌موقع دربارهٔ همه‌چیز خیلی دچار ناامنی بودم — شاید چون برای اولین‌بار به آن سطح رسیده بودم و اطرافم پر از بازیگرهای واقعی بود. Tatort واقعاً برایم تأثیرگذار بود، تیم‌های دوربین، بازیگرها؛ واقعاً حس کردم در این بازی یک سطحی وجود دارد. بعدش پروژه‌های زیادی از دلش درآمد، از جمله Forever Club، که آن هم یک تولید ARD بود — دوباره یک رادیوپلی، دوباره در برلین. از آن‌موقع یک پروفایل IMDb دارم، در رجیستر بازیگری هستم، پروفایل Crew United دارم و با این‌ها واقعاً رسماً بازیگر هستم. Krass Abschlussklasse قبلاً هم من را ثبت کرده بود، اما بعد از Tatort قطعی شد.

اینجا هم می‌خواهم دوباره تأکید کنم چقدر قدردانم که این افسانه‌های بازیگری این‌قدر گرم از من استقبال کردند، که همه‌چیز این‌قدر خوب پیش رفت و توانستم کل تیم را ملاقات کنم — همه فوق‌العاده مهربان بودند. حمایت شدم، کارگردان خوب راهنمایی‌ام کرد، صحنه‌ها جواب داد، و گریم، مو و لباس هم پیچیده‌تر بود؛ وقت بیشتری گذاشته شد و دقت بیشتری به خرج داده شد تا همه‌چیز درست جا بیفتد. با یک فیلم‌بردار جایزه‌گرفته و یک تیم صدای جایزه‌گرفته کار کردم و واقعاً توانستم در یک سریال آلمانی بازی کنم — تا امروز فقط سپاس و عشق بی‌پایان. گاهی کاری می‌کنی و اصلاً متوجه نمی‌شوی که دقیقاً وسط همان روندی هستی که همیشه می‌خواستی در آن باشی — چون این‌قدر مضطربی، یا این‌قدر مشغول کار کردنی. نمی‌گویم آرزویش را داشتم، ولی یک‌جایی آرزویش را هم داشتم. مدت‌ها با این کلنجار رفتم: عاشق بازیگری‌ام، بودن سر صحنه، ساختن چیزی با آدم‌های دیگر و بازی‌کردن داستان با هم — ولی همیشه هم یک‌جور پارانویا نسبت به پخش‌شدنش و دیده‌شدن توسط مردم داشتم. وقتی خودم را تماشا می‌کردم، همیشه فکر می‌کردم آیا خیلی چاقم، یا مردم الان فکر می‌کنند واقعاً گی هستم، چون نسبتاً درون‌گرا هستم و زیاد از خودم نشان نمی‌دهم. این یک‌جور بیماری بود که خیلی از بازیگرهای Köln 50667 و ریالیتی‌شوها داشتند: این‌که اصلاً خودت را به‌عنوان بازیگر نمی‌دیدی، پر از شک به خود و سندروم ایمپاستر. امروز، با چند سال فاصله، به گذشته نگاه می‌کنم و فکر می‌کنم: آن یک اجرای درجه‌یک بود، پخش می‌شود، بهترینت را دادی — و مسئلهٔ صدا مهم نیست، دلایل دیگری داشت. این هم چیزی‌ست که در نهایت من را جلو برد.