تولید

پرتره‌ای فیلمی از بازیگر Danny Liedtke، که او را از دوران Köln 50667 می‌شناختم — پیش از آن هم در فیلم کوتاهم «Mad and Gay» بازی کرده بود. Danny یکی از اولین ستاره‌های واقعی شبکه‌های اجتماعی آلمان بود، خیلی هم راحت درباره‌ی زندگی‌اش صحبت می‌کرد. این پرتره از یک ایده‌ی مشترک شکل گرفت، با Sony A7S فیلم‌برداری شد؛ آن‌موقع خیلی تشنه‌ی پروژه بودم. تا امروز صادقانه‌ترین پرتره‌ای است که ساخته‌ام — Danny واقعاً خودش را باز کرد.

یک فیلم مقدماتی برای دوستم، عکاس ورزشی Oliver Güth، که به‌عنوان سفیر Tamron در Photokina سخنرانی داشت. Oliver تازه از ژاپن برگشته بود — کوه‌های پوشیده از برف، ورزشکاران، همه با لنزهای Tamron گرفته‌شده — و می‌خواست آن‌ها را در نمایشگاه نشان دهد. عکس‌هایش را مرور کردم، با او مصاحبه کردم، صدایش را روی ویدیو گذاشتم و عکس‌ها را ارائه دادم. در Photokina پخش شد، خیلی خوب پیش رفت و Oliver واقعاً خوشحال بود. برای من پروژه‌ای کمی بزرگ‌تر بود، هم از نظر هماهنگ‌کردن آدم‌ها.

پرتره‌ای از مبارز Lara Werth، که او را از دوران Köln 50667 می‌شناختم — شخصیتی واقعاً جالب: از اول کلی هنر و بازیگری، به‌علاوه‌ی قهرمانی کیک‌بوکسینگ آلمان. او الهام‌بخش من برای رفتن به تایلند بود؛ خودش از قبل آنجا Muay Thai تمرین کرده بود. فیلم‌برداری در اطراف Düsseldorf Art Academy انجام شد؛ او برای پورتفولیوی بازیگری‌اش ویدیویی می‌خواست که نشان دهد واقعاً بلد است مبارزه کند. با Sony A7S، در عرض چند ساعت فیلم‌برداری شد و روی وب‌سایتش قرار گرفت.

موزیک‌ویدیوی رسمی برای هنرمند Cologne‌ای، SKA510، که او را از دوران کارم در Köln 50667 می‌شناسم — صداقتش در ذهنم مانده بود. یک پروژه‌ی جانبی باحال با فیلم‌بردار Rick Schepker، که از دوران Köln 50667 و کلاس فارغ‌التحصیلی Krass می‌شناختمش؛ او با دوربین RED خودش و از طریق شرکت تولیدی خودش فیلم‌برداری کرد. چند لوکیشن اجاره کردیم و در استودیوی یک دوست فیلم‌برداری کردیم. اینجا توانستم کاملاً روی کارگردانی و نویسندگی تمرکز کنم؛ یکی از دوستان Rick در تدوین کمک کرد و این‌طوری با روند ساخت موزیک‌ویدیو آشنا شدم. نتیجه‌اش هم خوب از آب درآمد.

آن‌موقع در Filmpool به‌عنوان بازیگر و ادیتور جونیور کار می‌کردم. در جشنوارهٔ 99 Fire Films، ۹۹ ساعت وقت داری تا یک فیلم ۹۹ ثانیه‌ای با موضوعی مشخص تحویل بدهی — فکر می‌کنم موضوع واقعاً «شوخی» (prank) بود، چون آن‌موقع شوخی‌ها همه‌جای شبکه‌های اجتماعی بودند. با الهام از شوخی‌های ترسناک با ماسک دلقک، یک فیلم‌نامهٔ کوتاه نوشتم که در آن یک شوخی از کنترل خارج می‌شود و آن را با کارگردان کستینگ وقتِ Filmpool در نقش کارآگاه و چند دوست دیگر گرفتم — کاملاً بدون نور مصنوعی، فقط با یک Sony A7S و یک میکروفون شاتگان ارزان، همه در ۹۹ ساعت. از نظر تصویری هنوز هم یکی از آثار موردعلاقه‌ام است، با این‌که این‌قدر قدیمی است.

پروژه‌ای برای رشتهٔ هنر دوست دوران کودکی‌ام David Wingenbach، درست وسط دوران پاندمی — بعد از «Landnahme der Kunst»، این دومین کار مشترک‌مان بود. David یک تابلوی تاریک و زیبا کشیده بود، بازتابی از دوران قرنطینه، و آن را به پارک برد: رنگ و قلم‌مو همه‌جا پخش، و مردم دعوت شدند چیزی به آن اضافه کنند. درست در همان لحظه‌ای که محدودیت‌ها کم‌کم داشت برداشته می‌شد و مردم جرأت می‌کردند دوباره به هم نزدیک شوند، تابلو ناگهان از رنگ و مشارکت خودِ فرکانس کلن منفجر شد — یک انفجار کوچک امید در دل قرنطینه‌ای که در غیر این صورت خیلی تیره و تار بود.

در دورانی که به‌عنوان Junior Creative Producer در Film Pool کار می‌کردم ساخته شد، حدوداً هم‌زمان با mood tape برای Unbestechlich. شرکت یک دستگاه DJI Ronin 4D کاملاً نو خریده بود، پس آن را برای آخر هفته به Aachen، جایی که درس می‌خواندم، بردم و کاملاً امتحانش کردم — دو دوست و هم‌دوره‌ای در حال پیاده‌روی، و یک همکار که در پارک موسیقی می‌ساخت. لحظه‌ای که همه‌چیز جا افتاد: یک ریگ سینمایی تک‌نفره و کاملاً پایدار که واقعاً می‌شود با آن فیلم گرفت. همین شرکت را از پتانسیل آن مطمئن کرد.

یک فیلم کوتاه آرت‌هاوس برای درخواست پذیرشم در آکادمی هنر KHM Cologne — همین فیلم بود که برای اولین‌بار مرا به دور نهایی پذیرش یک آکادمی هنری رساند. موضوع آن سال «پلی‌فونیک» (چندصدایی) بود. با دو دانشجوی بازیگری که آن زمان تازه آشنا شده بودم فیلم‌برداری شد: دیالوگی مبهم میان زوجی در آستانه‌ی جدایی — مکالمه را می‌شنوید، زیرنویس داستانی دیگر روایت می‌کند، و در همین حال آن دو را جدا از هم در اتاق‌هایشان می‌بینید که دلتنگ یکدیگرند. تلاشی از سوی من برای کم‌گویی و آوردن کمی سکوت، با الهام از سینمای آرت‌هاوس فرانسه و فیلم‌نوآرهای قدیمی. یکی از اولین پروژه‌ها با دوربین Sony A7S و یک لنز Sigma بسیار تیز که امانت گرفته بودم.

ویدئو-مقاله‌ای از دوران قرنطینه درباره‌ی فضا، بیان و بقا. یکی از دوستان دوران مدرسه که در Cologne هنر می‌خواند، پروژه‌ای رسانه‌ای درباره‌ی شهر و پاندمی داشت و چون آن روزها ویدئوهای پرتره می‌ساختم، از من کمک خواست. ایده این بود: با دوستان — از جمله خودم — درباره‌ی این موضوع مصاحبه کنیم و از آن یک ویدئوی حسی و اتمسفریک بسازیم. برای من هم خاطره‌ای آرام از دوران دانشجویی‌ام در Aachen در روزهای کرونا بود؛ جایی که خودِ فرم به استدلال تبدیل شد.

یک ایده‌ی کمدی با کمی نقد اجتماعی پنهان: پدیده‌های شبکه‌های اجتماعی سال 2016 را برداشتن و طوری صحنه‌سازی کردن که انگار الگوریتم‌ها واقعی‌اند — رد کردن مردها مثل Tinder، آدم‌هایی که مثل فالوورهای اینستاگرام دنبالت می‌کنند توی پارک. در هسته‌اش موضوع از دست رفتن ارتباط انسانی واقعی بود، حالا که بیشتر از طریق کانال‌ها حرف می‌زنیم تا رودررو. فیلمنامه را در کنار کارهای دیگر نوشتم، با Sony A7S و یک تیم کامل از دوستان قدیمی و دوستان Köln 50667 که جمع کردم فیلم‌برداری شد.

ویدئوی درخواست پذیرش برای اولین تلاشم جهت ورود به آکادمی هنر KHM در Cologne. دیگر موضوع آن سال را به‌یاد نمی‌آورم — اما متن را در حالتی هیجان‌زده و کاملاً مست نوشتم و ضبط کردم، و بعد به‌همراه دوستان تصاویری متناسب با آن گرفتم. تلاشی صادقانه برای خلق هنر، و شاید یکی از صادقانه‌ترین آثاری که ساخته‌ام — تجربه‌ای اولیه با استعاره، تمثیل و روایت صوتی (voice-over) در فیلم.

اولین موزیک‌ویدیوی واقعیِ خودم. بعد از آبیتور، پدرم یک Canon 7D دست‌دوم به من داد؛ همان دوربینی که بیشتر پروژه‌های اولم را با آن ساختم. آن‌موقع کارآموز و دستیار تولید در NorddeichTV بودم و توانستم کل روند تولید برنامهٔ «Rising Star» را از الف تا ی تجربه کنم — فرمتی که از اسرائیل برای RTL اقتباس شده بود، یک‌جور رقیب The Voice، که در آن تماشاگران با یک دیوار ویدیویی بزرگ به‌صورت زنده به استعدادها رأی می‌دادند. آنجا با دوئت Freitag & Krusenbaum آشنا شدم — آن‌ها در برنامه خیلی پیش رفتند. هم‌سن بودیم، خوب کنار هم می‌آمدیم و به همین خاطر به‌عنوان لطف این ویدیو را برای اولین آهنگ خودشان ساختم. فقط یک روز در کلن قدم زدیم — دویتس، ایستگاه مرکزی — موسیقی را از یک اسپیکر پخش می‌کردم، آن‌ها لب‌خوانی می‌کردند و من برای اولین‌بار Warp Stabilizer و کمی رنگ‌گردانی را امتحان کردم. خاطرهٔ قشنگی، هم از خود ویدیو و هم از دوران کارم در NorddeichTV، جایی که اصول اولیه را یاد گرفتم.

این کار در اولین دوران Köln 50667 من ساخته شد، حدود زمان دیپلمم (Abitur)، وقتی باشگاه‌های قلیان ناگهان همه‌جای کلن سبز شدند و من و دوستانم مدام دور هم می‌نشستیم و ریلکس می‌کردیم. در تدوین یاد گرفته بودم اسلوموشن را با After Effects (Optical Flow) شبیه‌سازی کنم — فریم‌های ازدست‌رفته بین آن‌ها محاسبه می‌شود تا حرکت روان بماند. با اولین Canon 7D از دوستانم و خودم فیلم گرفتم که حلقه‌های دود می‌سازیم و همه‌اش را در اسلوموشن گذاشتم؛ در آپارتمان 17 متری‌ام در کلن فیلم‌برداری شد. برایم یک نقطه‌ی عطف بود: تغییر ذهنیتِ آوردنِ تدوین بازی‌محورم به زندگی واقعی — تصاویر باحال با موسیقی باحال، هنوز هم موردعلاقه‌ترین کارم. بعدها یک نسخه‌ی دوم و بزرگ‌تر هم ساخته شد.

اولین ویدیویی که وقتی اولین Sony A7S خودم را با یک کیت‌لنز خریدم شکل گرفت. می‌خواستم عملکرد نور کم را امتحان کنم، که برای آن‌زمان دیوانه‌کننده بود — به‌عنوان یک فیلم‌ساز/هنرمند بی‌پول همیشه با دوربین‌های ضعیف در نور و بدون امکان خرید لنزهای گران دست‌وپنجه نرم می‌کردم، و ناگهان آن مشکلات از بین رفته بود. پس شب‌ها با یک دوست از دوران Köln 50667 در شهر گشتم و فقط حس‌وحال را ثبت کردم — بدون هیچ استابلایزیشنی. در تدوین، با الهام از HBO، Netflix و سریال‌های کره‌ای، بیشتر از یک آزمایش شد: یک تکه‌ی موود کوچک. موسیقی از همان دوستِ آهنگساز است که در Heng Heng هم بود. با نگاه به گذشته، یکی از اولین برداشت‌های تصویری‌ام به‌سمت پروژه‌ی Adler.

یکی از اولین آثارم. اینجا بود که شروع کردم بیشتر ادیت و روایت‌گری وارد کارم کنم — مثلاً صدای تریلر یکی از فیلم‌های Transformers را به‌عنوان لایهٔ صوتی روی کار گذاشتم. مونتاژهایی از این جنس بودند که من را اصلاً وارد After Effects و Premiere Pro کردند؛ اولین ویدیوهایم را با Windows Movie Maker می‌ساختم و با یک وبکم ارزان از روی صفحه فیلم می‌گرفتم. اینجا برای اولین‌بار یک پلاگین اسلوموشن، گرین‌اسکرین و Cinema 4D را امتحان کردم و بیشتر وارد گریدینگ و طراحی صدا شدم. کار کمتر دربارهٔ چشمگیرترین کشتن‌ها بود و بیشتر دربارهٔ افکت‌هایی که فوراً به چشم نمی‌آیند. قابلیت «Cinematics» بازی این امکان را می‌داد که بعد از بازی، مسابقه را از هر زاویهٔ دوربینی دوباره ضبط کنی — آن‌زمان برایم مثل جادو بود. هنوز هم یکی از مونتاژهای موردعلاقه‌ام است.

اولین محتوای دیجیتال «سینمایی» — با تأکید روی گیومه — که تا به‌حال ساخته بودم. آن‌موقع یک یوتیوبر باسابقه‌تر را دنبال می‌کردم که به‌عنوان هنرمند جلوه‌های ویژه، عمیق‌ترین مونتاژهای Call of Duty را می‌ساخت؛ این قضیه در ذهنم ماند. از طریق یک مسابقهٔ ادیت در یوتیوب، کلیپ‌های ارائه‌شده را دانلود کردم و این ویدیو را از دل آن‌ها ساختم. برای اولین‌بار با اورلی، آلفا چنل و افکت‌های بلند کار کردم و در این مسیر — بدون این‌که اصلاً اسمش را بدانم — یاد گرفتم کامپوزیتینگ (compositing) چیست: لایه‌لایه چیدن عناصر تا از دلش یک افکت بیرون بیاید. بخش زیادی از آن را از توتوریال‌های یوتیوب کنار هم گذاشتم؛ اولین‌بار بود که افکت‌های صوتی خودم را هم اضافه می‌کردم. یک اثر اولیه که به مردم نشان دادم و جواب داد — فقط گیم‌پلی نبود، یک حس و حالِ خاص داشت. این ویدیو پیش از «Super Epic Montages» و مونتاژ Dualtage ساخته شد.

یکی از دوستانم که DJ است در Bootshaus در Cologne برنامه داشت و از من خواست با دوربین بروم — او و همکارش را فیلم‌برداری کردم و خودش هم ترک را انتخاب کرد. هم‌زمان این کار تبدیل به یک ولاگ شخصی و اول‌شخص هم شد. این اولین باری بود که غریزه‌ی تدوینی که از مونتاژهای قدیمی Call of Duty داشتم را روی تصاویر واقعی پیاده کردم، کاملاً هم‌زمان با موزیک تدوین‌شده. آن‌موقع در کانال یوتیوبم، «HAUS 9»، منتشرش کردم و خود کلاب هم آن را پست کرد — هنوز هم یکی از ویدیوهای موردعلاقه‌ام است.

کاملاً خودجوش و از طریق یک همکار: یکی از اپراتورهای دوربین گروه بادی‌نوازان Cologne، Querbeat، انصراف داده بود، پس من جایگزینش شدم. یکی از اولین ویدیوهای رویدادی‌ام — تا آن موقع چند تایی هم در کلاب‌های Cologne کار کرده بودم، کلی گیگ فریلنس کوچک. یک روزه، با دوربینی نه‌چندان عالی، اما چند نمای خوب که با آهنگ تدوین شد. اولین باری بود که روی یک استیج بزرگ فیلم‌برداری کردم — هنوز هم دوست دارم برگردم و نگاهش کنم.

آفترمووی یک پارتی دهه‌ی 90 در E-Werk در Cologne، که برای یک DJ ساختم که از دوران Filmpool و Köln 50667 می‌شناختمش. او در حال اجرا بود و از من یک آفترمووی باحال خواست. شبی آرام، کمی فیلم‌برداری — یک‌جور فیلم تصویری برایش. حالا که نگاه می‌کنم، ویدیوی واقعاً خوبی شده.

تیزری برای افتتاحیه‌ی نمایشگاه دو دوست هنرمند از Düsseldorf Art Academy، که در یک گاراژ در Bonn نمایشگاه گذاشته بودند و چیزی برای Facebook و Instagram می‌خواستند. در یک بعدازظهر با Sony A7S فیلم‌برداری شد — یکی از اولین دوربین‌های واقعاً «سینمایی» دیجیتالم، تازه‌خریده و امتحان‌شده در سفرهایی به کره. کمی هنر، کمی حس سینمایی: نمایش هنر.

فیلم برند برای یک رستوران ترکی، که از طریق یک همکار جور شد — دوستانم هم همان‌جا عروسی گرفته بودند. یکی از اولین پروژه‌هایم با Sony A7S تازه‌خریده. ایده این بود: حال‌وهوای آن شب را ثبت کنم — خاطره‌ای خوب برای مهمان‌ها و هم‌زمان یک فیلم تبلیغاتی برای رستوران. توانایی دوربین در نور کم اینجا نقش تعیین‌کننده‌ای داشت. کاری که دوست دارم بیشتر انجامش بدهم.

پست‌تولید مولتی‌کم برای پادکست SneakerTalk از Foot Locker — بخش زیادی از قسمت‌های کامل را من تدوین کردم. اینجا بود که تدوین مولتی‌کم، هماهنگ‌سازی تمیز چند ترک صوتی، کار زیر فشار زمانی، رندر و تبدیل درست پروژه‌های طولانی، ساخت گرافیک، لوئرترد و زیرنویس را یاد گرفتم — و یک روند کاری برای پروژه‌های ویدیویی طولانی‌تر پیدا کردم. نقش من: تدوین.

از دوران دبیرستان من (Abitur)، وقتی به‌عنوان پروموتر پارتی در Ringe کلن شروع به کار کردم. پیش از آن هم فیلم‌های کوتاه و ویدیوهای کوچک را در YouTube امتحان کرده بودم؛ از طریق همین صحنه بود که به ساخت افترمووی (aftermovie) برای برگزارکنندگان رویدادها رسیدم. در کارناوال، روز را با یک همکار به تبلیغ پارتی گذراندم، شب را در Crystal Club با دو دوربین فیلم‌برداری کردیم — و تمام شب را تدوین کردیم تا افترمووی همان فردا آنلاین شود، که خودش تبلیغی برای رویدادهای دیگر هم بود. آن زمان اسمش را «Capture Cologne» گذاشته بودیم. این اولین کار ویدیویی من با دستمزد بود؛ از آن پس به‌طور حرفه‌ای به‌عنوان ویدیوگرافر کار کرده‌ام. یکی از خاطرات دوست‌داشتنی دوران جوانی‌ام در صحنه‌ی پارتی Cologne، و آغاز بسیاری از ارتباط‌هایی که بعدها شکل گرفتند.