โปรดักชั่น

หนังพอร์เทรตของนักแสดง Danny Liedtke ที่ผมรู้จักจากยุค Köln 50667 — ก่อนหน้านั้นเขาแสดงในหนังสั้นของผมเรื่อง "Mad and Gay." Danny เป็นหนึ่งในดาราโซเชียลมีเดียเยอรมันตัวจริงคนแรก ๆ เปิดเผยเรื่องชีวิตของตัวเองมาก พอร์เทรตนี้เติบโตจากไอเดียร่วมกัน ถ่ายด้วย Sony A7S ตอนนั้นผมกระหายโปรเจกต์มาก จนถึงวันนี้ยังเป็นพอร์เทรตที่ซื่อสัตย์ที่สุดที่ผมเคยทำ — Danny เปิดใจจริง ๆ

หนังอินโทรให้เพื่อนผม ช่างภาพกีฬา Oliver Güth ที่มาบรรยายที่ Photokina ในฐานะแบรนด์แอมบาสเดอร์ Tamron Oliver เพิ่งกลับจากญี่ปุ่น — ภูเขาหิมะ นักกีฬา ถ่ายด้วยเลนส์ Tamron ทั้งหมด — และอยากนำมาโชว์ในงาน ผมไล่ดูภาพของเขา สัมภาษณ์เขา วางเสียงเขาทับวิดีโอและนำเสนอภาพถ่าย มันฉายที่ Photokina ผลตอบรับดี และ Oliver มีความสุขมาก สำหรับผมเป็นโปรเจกต์ที่ใหญ่ขึ้นหน่อย รวมถึงในการประสานงานผู้คน

พอร์เทรตนักสู้ของ Lara Werth ที่ผมรู้จักจากยุค Köln 50667 — เป็นคาแรกเตอร์ที่น่าสนใจมาก: มีทั้งศิลปะและการแสดงตั้งแต่เนิ่น ๆ บวกกับเป็นแชมป์คิกบ็อกซิ่งเยอรมัน เธอเป็นแรงบันดาลใจให้ผมไปเมืองไทย เธอเคยฝึก Muay Thai ที่นั่นมาก่อน ถ่ายแถว Düsseldorf Art Academy เธออยากได้วิดีโอสำหรับพอร์ตโฟลิโอการแสดงที่แสดงว่าเธอต่อยได้จริง ถ่ายด้วย Sony A7S ในไม่กี่ชั่วโมง แล้วขึ้นเว็บไซต์ของเธอ

มิวสิกวิดีโอทางการให้ศิลปินโคโลญ SKA510 ที่ผมรู้จักจากช่วงถ่าย Köln 50667 — ความจริงแท้ของเธอติดอยู่ในใจผม เป็นโปรเจกต์เสริมเท่ ๆ กับ DP Rick Schepker ที่ผมรู้จักจากยุค Köln 50667 และ Krass Abschlussklasse เขาถ่ายด้วย RED ของเขาผ่านบริษัทโปรดักชันของตัวเอง เราเช่าโลเคชันไม่กี่แห่งและถ่ายในสตูดิโอของเพื่อน ที่นี่ผมได้โฟกัสเต็มที่กับการกำกับและเขียนบท เพื่อนของ Rick ช่วยตัดต่อ และนั่นคือที่ที่ผมได้จับจังหวะการทำมิวสิกวิดีโอ ผลตอบรับดี

ตอนนั้นผมทำงานที่ Filmpool ในฐานะนักแสดงและนักตัดต่อจูเนียร์ ที่เทศกาล 99 Fire Films คุณมีเวลา 99 ชั่วโมงในการส่งหนัง 99 วินาทีในหัวข้อที่กำหนด — ผมคิดว่าหัวข้อคือ “prank” จริง ๆ เพราะการแกล้งเต็มโซเชียลมีเดียในตอนนั้น ได้แรงบันดาลใจจากการแกล้งด้วยหน้ากากตัวตลกสยองขวัญ ผมเขียนบทสั้น ๆ ที่เรื่องล้อเล่นเลยเถิดและถ่ายกับผู้กำกับแคสติ้งของ Filmpool ในตอนนั้นเป็นนักสืบและเพื่อนอีกสองสามคน — โดยไม่มีแสงประดิษฐ์เลย มีแค่ Sony A7S และไมค์ช็อตกันราคาถูก ทั้งหมดใน 99 ชั่วโมง ในทางภาพยังเป็นหนึ่งในชิ้นโปรดของผมจนถึงวันนี้ เก่าเท่าไหร่ก็ตาม

โปรเจกต์สำหรับการเรียนศิลปะของ David Wingenbach เพื่อนสมัยเด็ก กลางช่วงโรคระบาด — หลังจาก “Landnahme der Kunst” เป็นชิ้นที่สองที่เราทำด้วยกันแล้ว David วาดผ้าใบสีเข้มอันงดงาม สะท้อนคิดเรื่องล็อกดาวน์ และนำมันเข้าสวน: สีและพู่กันกระจายทั่ว เชิญชวนผู้คนให้เติมอะไรลงไป ในจังหวะที่ข้อจำกัดค่อย ๆ ผ่อนคลายและผู้คนกล้าเข้าใกล้กันอีกครั้ง ภาพวาดจู่ ๆ ก็ระเบิดด้วยสีสันและการมีส่วนร่วมจากความถี่ของโคโลญเอง — การระเบิดเล็ก ๆ แห่งความหวังในล็อกดาวน์ที่มืดมนเป็นอย่างอื่น

ทำในช่วงที่ผมเป็น Junior Creative Producer ที่ Film Pool ราว ๆ ตอนทำ mood tape ให้ Unbestechlich บริษัทเพิ่งซื้อ DJI Ronin 4D ตัวใหม่เอี่ยม ผมเลยเอากลับบ้านที่ Aachen ที่ผมเรียนอยู่ช่วงสุดสัปดาห์และลองใช้อย่างเต็มที่ — เพื่อนสองคนที่เป็นเพื่อนร่วมชั้นออกเดินเล่น เพื่อนร่วมงานเล่นดนตรีในสวน จังหวะที่มันคลิก: ริกซีเนมาคนเดียวที่นิ่งเต็มระบบและถ่ายหนังได้จริง นั่นทำให้บริษัทเชื่อมั่นในศักยภาพ

หนังสั้นอาร์ตเฮาส์สำหรับสมัครเข้า KHM Cologne art academy — มันพาผมเข้ารอบสุดท้ายของโรงเรียนศิลปะเป็นครั้งแรก ธีมของปีนั้นคือ "polyphonic." ถ่ายกับนักศึกษาการแสดงสองคนที่ผมเจอตอนนั้น: บทสนทนากำกวมระหว่างคู่รักที่กำลังเลิกกัน — คุณได้ยินบทสนทนา ซับไตเติลเล่าเรื่องต่างออกไป ขณะที่คุณเห็นทั้งสองแยกกันในห้องของตัวเอง คิดถึงกัน ความพยายามของผมที่จะทำน้อยลงและใส่ความเงียบเข้าไป ได้แรงบันดาลใจจากอาร์ตเฮาส์ฝรั่งเศสและหนังนัวร์เก่า ๆ หนึ่งในโปรเจกต์แรก ๆ บน Sony A7S กับ Sigma ที่ยืมมาซึ่งคมมาก

วิดีโอเอสเซย์จากยุคล็อกดาวน์ว่าด้วยพื้นที่ การแสดงออก และการเอาชีวิตรอด เพื่อนจากโรงเรียนที่เรียนศิลปะในโคโลญมีโปรเจกต์มีเดียเกี่ยวกับเมืองและโรคระบาด และขอความช่วยเหลือผมเพราะตอนนั้นผมทำวิดีโอพอร์เทรตอยู่ ไอเดีย: สัมภาษณ์เพื่อน ๆ — รวมทั้งตัวผมเอง — เรื่องหัวข้อนี้และสร้างวิดีโออารมณ์ออกมา สำหรับผมยังเป็นความทรงจำเงียบ ๆ ของช่วงเรียนใน Aachen ระหว่างโควิด ที่ตัวฟอร์มเองกลายเป็นข้อโต้แย้ง

ไอเดียคอเมดีที่มีวิพากษ์สังคมเงียบ ๆ นิดหน่อย: เอาปรากฏการณ์โซเชียลมีเดียปี 2016 มาจัดฉากราวกับว่าอัลกอริทึมเป็นเรื่องจริง — ปัดผู้ชายทิ้งเหมือน Tinder ผู้คนตามคุณไปทั่วสวนเหมือนฟอลโลเวอร์ Instagram แก่นของมันคือการสูญเสียการเชื่อมโยงระหว่างมนุษย์จริง ๆ ในตอนที่เราคุยกันผ่านช่องทางมากกว่าเจอหน้ากัน เขียนบทควบคู่ ถ่ายด้วย Sony A7S กับทีมเพื่อนเก่าสมัยเรียนและ Köln 50667 ทั้งกองที่ผมรวบรวมมา

วิดีโอสมัครสำหรับการสมัครเข้า KHM art academy ในโคโลญครั้งแรกของผม ผมจำหัวข้อไม่ได้แล้ว — แต่ผมเขียนและอัดข้อความนั้นด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน เมาสุด ๆ แล้วถ่ายภาพประกอบกับเพื่อน ๆ ความพยายามทำศิลปะจริง ๆ และอาจเป็นหนึ่งในชิ้นที่ซื่อสัตย์ที่สุดที่ผมเคยทำ — การทดลองยุคแรกกับอุปมา การเปรียบเปรย และ voice-over ในหนัง

มิวสิกวิดีโอตัวจริงของตัวเองตัวแรกของผม หลังสอบ Abitur พ่อให้ Canon 7D มือสองแก่ผม กล้องที่ผมใช้ทำโปรเจกต์แรก ๆ ส่วนใหญ่ ตอนนั้นผมเป็นเด็กฝึกและผู้ช่วยโปรดักชันที่ NorddeichTV และได้สัมผัสการผลิตรายการ “Rising Star” ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ — ฟอร์แมตที่ดัดแปลงจากอิสราเอลให้ RTL เป็นคู่แข่งของ The Voice ที่ผู้ชมโหวตให้ผู้เข้าแข่งขันสด ๆ ผ่านจอวิดีโอยักษ์ ผมเจอดูโอ Freitag & Krusenbaum ที่นั่น — พวกเขาไปได้ไกลในรายการ เราอายุเท่ากัน เข้ากันได้ดี ผมเลยทำวิดีโอนี้ให้เพลงแรกของพวกเขาเป็นการช่วยเหลือ เราแค่เดินไปทั่วโคโลญวันหนึ่ง — Deutz สถานีหลัก — ผมเปิดเพลงจากลำโพง พวกเขาลิปซิงก์ และผมลอง Warp Stabilizer กับการเกรดสีนิดหน่อยเป็นครั้งแรก ความทรงจำอันน่ารัก รวมถึงช่วงเวลาที่ NorddeichTV ที่ผมเรียนพื้นฐานสุด ๆ

ทำในช่วง Köln 50667 ยุคแรกสุด ราว ๆ ตอนสอบ Abitur ตอนที่บาร์ชิชาผุดขึ้นทั่วโคโลญ และผมกับเพื่อน ๆ นั่งชิลกันตลอด ในการตัดต่อผมเรียนรู้ที่จะปลอมสโลว์โมชันด้วย After Effects (Optical Flow) — เฟรมที่ขาดจะถูกคำนวณแทรกเข้ามาเพื่อให้ลื่น ด้วย Canon 7D ตัวแรกผมถ่ายเพื่อน ๆ และตัวเองเป่าควันเป็นวงและทำให้ทั้งหมดเป็นสโลว์โมชัน ถ่ายในแฟลตขนาด 17 ตารางเมตรของผมในโคโลญ สำหรับผมมันเป็นจุดเปลี่ยน: การสลับ mindset ในการนำการตัดต่อเกมมาสู่ชีวิตจริง — ภาพเท่ ๆ กับเพลงเท่ ๆ ยังเป็นสิ่งที่ผมชอบทำที่สุด ต่อมามีเวอร์ชันที่สองที่ใหญ่กว่า

วิดีโอตัวแรกสุดที่เกิดขึ้นตอนผมซื้อ Sony A7S ตัวแรกพร้อมเลนส์คิต ผมอยากทดสอบประสิทธิภาพ low-light ที่บ้าคลั่งสำหรับยุคนั้น — ในฐานะศิลปินทำหนังไส้แห้งผมสู้กับกล้องรับแสงอ่อนและไม่มีทุนซื้อเลนส์แพง ๆ มาตลอด และจู่ ๆ ปัญหาพวกนั้นก็หายไป ผมเลยตระเวนเมืองยามค่ำคืนกับเพื่อนจากยุค Köln 50667 และเก็บ vibe — โดยไม่มีการกันสั่นเลย ในการตัดต่อ ได้แรงบันดาลใจจาก HBO, Netflix และซีรีส์เกาหลี มันกลายเป็นมากกว่าการทดสอบ: ชิ้นอารมณ์เล็ก ๆ เพลงเป็นของเพื่อนนักแต่งเพลงคนเดียวกับใน Heng Heng เมื่อมองย้อนกลับไป เป็นหนึ่งในภาพเชิงทัศน์แรก ๆ ของผมสู่โปรเจกต์ Adler

หนึ่งในชิ้นยุคแรกสุดของผม ที่นี่ผมเริ่มใส่การตัดต่อและการเล่าเรื่องมากขึ้น — อย่างเสียงตัวอย่างจากหนัง Transformers เป็นเสียงโอเวอร์เลย์ มอนทาจแบบนี้แหละที่ทำให้ผมเข้าสู่ After Effects และ Premiere Pro ตั้งแต่แรก วิดีโอแรกสุดของผมตัดใน Windows Movie Maker ถ่ายจากหน้าจอด้วยเว็บแคมราคาถูก ที่นี่ผมทดลองปลั๊กอิน slow-motion กรีนสกรีน และ Cinema 4D เป็นครั้งแรก และเจาะลึกการเกรดและ sound design มากขึ้น มันไม่ได้เกี่ยวกับการฆ่าที่ตระการตาที่สุด แต่เกี่ยวกับเอฟเฟกต์ที่ไม่เห็นได้ทันที ฟีเจอร์ “Cinematics” ของเกมให้คุณบันทึกแมตช์ใหม่ภายหลังจากมุมกล้องไหนก็ได้ — เป็นเวทมนตร์ล้วน ๆ สำหรับผมตอนนั้น ยังเป็นหนึ่งในมอนทาจโปรดของผม

คอนเทนต์ดิจิทัลที่ในเครื่องหมายคำพูดว่า "เป็นภาพยนตร์" ชิ้นแรกที่ผมเคยทำ ตอนนั้นผมตาม YouTuber รุ่นพี่คนหนึ่งที่เป็นศิลปิน VFX ตัดมอนทาจ Call of Duty ที่ลึกที่สุด — มันติดอยู่ในใจผม ผ่านการประกวดตัดต่อ YouTube ผมดาวน์โหลดคลิปที่เขาให้มาและตัดวิดีโอนี้ออกมา เป็นครั้งแรกที่ผมทำงานกับโอเวอร์เลย์ อัลฟาแชนเนล และเอฟเฟกต์ blend และในกระบวนการนั้น — โดยไม่รู้จักคำนี้ — ได้เรียนรู้ว่า compositing คืออะไร: การซ้อนองค์ประกอบจนเกิดเอฟเฟกต์ ส่วนใหญ่ต่อกันจากทูทอเรียล YouTube เป็นครั้งแรกที่ผมใส่เสียงเอฟเฟกต์ของตัวเอง ชิ้นยุคแรกที่ผมโชว์คนดูแล้วโดน — มันไม่ใช่แค่เกมเพลย์ มันคือ vibe มาก่อน “Super Epic Montages” และมอนทาจ Dualtage

เพื่อนดีเจกำลังเล่นที่ Bootshaus ในโคโลญและชวนผมไปพร้อมกล้อง — ผมถ่ายเขากับเพื่อนร่วมงาน และเขาเลือกเพลงเอง ในเวลาเดียวกันมันกลายเป็นวล็อกมุมมองบุคคลที่หนึ่ง เป็นครั้งแรกที่ผมปล่อยสัญชาตญาณการตัดต่อจากมอนทาจ Call of Duty เก่า ๆ ลงบนฟุตเทจจริง ตัดให้เข้ากับเพลงทั้งหมด มันฉายในช่อง YouTube ของผมตอนนั้น "HAUS 9" และคลับก็โพสต์ด้วย — ยังเป็นหนึ่งในวิดีโอที่ผมชอบที่สุด

เกิดขึ้นแบบกะทันหันผ่านเพื่อนร่วมงาน: มีตากล้องถอนตัวจากงานวงเครื่องเป่าโคโลญ Querbeat ผมเลยเข้าไปแทน เป็นหนึ่งในวิดีโออีเวนต์ยุคแรก ๆ ของผม — ตอนนั้นผมทำมาแล้วสองสามงานในคลับโคโลญ งานฟรีแลนซ์เล็ก ๆ เยอะมาก วันเดียว กล้องไม่ใช่ตัวดีที่สุด แต่ก็ยังได้ช็อตดี ๆ มาสองสามช็อต ตัดเข้ากับเพลง เป็นครั้งแรกที่ผมถ่ายบนเวทีใหญ่ — ผมยังชอบกลับไปดูมันอยู่

อาฟเตอร์มูวีสำหรับปาร์ตี้ยุค 90 ที่ E-Werk ในโคโลญ ทำให้ดีเจที่ผมรู้จักจากยุค Filmpool และ Köln 50667 เขากำลังเล่นและขออาฟเตอร์มูวีเท่ ๆ ค่ำคืนสบาย ๆ ถ่ายนิดหน่อย — เป็นอิมเมจฟิล์มให้เขา มองย้อนกลับไป เป็นวิดีโอที่ดีจริง ๆ

ทีเซอร์สำหรับงานเปิดนิทรรศการของเพื่อนศิลปินสองคนจาก Düsseldorf Art Academy ที่จัดแสดงในโรงรถในบอนน์และอยากได้อะไรสักอย่างสำหรับ Facebook และ Instagram ถ่ายในบ่ายเดียวด้วย Sony A7S — หนึ่งในกล้อง "ซีเนมา" ดิจิทัลตัวจริงตัวแรก ๆ ของผม เพิ่งซื้อและลองใช้ตอนไปเที่ยวเกาหลี ศิลปะนิด ความรู้สึกแบบภาพยนตร์หน่อย: การนำเสนอศิลปะ

หนังแบรนด์ให้ร้านอาหารตุรกี จัดขึ้นผ่านเพื่อนร่วมงาน — เพื่อน ๆ ก็กำลังจัดงานแต่งที่นั่นด้วย เป็นหนึ่งในโปรเจกต์แรก ๆ กับ Sony A7S ที่เพิ่งซื้อ ไอเดีย: เก็บบรรยากาศของค่ำคืน — ความทรงจำดี ๆ ให้แขกและหนังโปรโมตให้ร้านในเวลาเดียวกัน ความสามารถ low-light ของกล้องเป็นตัวตัดสินตรงนี้ เป็นอะไรที่ผมอยากทำบ่อยขึ้น

งานโพสต์โปรดักชัน multicam ให้พอดแคสต์ SneakerTalk ของ Foot Locker — ผมตัดทั้งตอนอยู่หลายตอน ที่นี่ผมได้เรียนรู้การตัดต่อ multicam การซิงก์แทร็กเสียงหลายชุดให้เนียน การทำงานภายใต้แรงกดดันด้านเวลา การเรนเดอร์และแปลงโปรเจกต์ยาว ๆ ให้ถูกต้อง การทำกราฟิก lower-thirds และซับไตเติล — และการหา workflow สำหรับโปรเจกต์วิดีโอที่ยาวขึ้น บทบาทของผม: ตัดต่อ

จากช่วงเรียน Abitur ตอนผมเริ่มเป็นโปรโมเตอร์ปาร์ตี้ที่ Ringe ของโคโลญ ผมลองทำหนังสั้นและวิดีโอเล็ก ๆ บน YouTube อยู่แล้ว ผ่านวงการนั้นผมได้ไปถ่ายอาฟเตอร์มูวีให้ผู้จัดงาน ช่วงคาร์นิวัลผมใช้ทั้งวันออกไปโปรโมตปาร์ตี้กับเพื่อนร่วมงาน ถ่ายทั้งคืนที่ Crystal Club ด้วยกล้องสองตัว — และเราตัดกันทั้งคืนให้อาฟเตอร์มูวีขึ้นออนไลน์ในวันรุ่งขึ้นเลย เป็นทั้งการโปรโมตงานอื่น ๆ ด้วย ตอนนั้นเราเรียกมันว่า “Capture Cologne” งานวิดีโอรับจ้างครั้งแรกของผม ผมทำงานเป็นวิดีโอกราเฟอร์อาชีพมาตั้งแต่นั้น หนึ่งในความทรงจำที่รักที่สุดของวัยหนุ่มในวงการปาร์ตี้โคโลญ และเป็นจุดเริ่มต้นของคอนเนกชันมากมายที่ตามมาทีหลัง