Prodüksiyon

Köln 50667 günlerinden tanıdığım oyuncu Danny Liedtke'nin film portresi — ondan önce kısa filmim "Mad and Gay"de oynamıştı. Danny ilk gerçek Alman sosyal medya yıldızlarından biriydi, hayatını paylaşma konusunda çok açıktı. Portre ortak bir fikirden doğdu, Sony A7S ile çekildi; o zamanlar projelere açtım. Bugüne kadar yaptığım en dürüst portre — Danny gerçekten açıldı.

Photokina'da Tamron elçisi olarak konuşma yapan arkadaşım spor fotoğrafçısı Oliver Güth için bir tanıtım filmi. Oliver Japonya'dan yeni dönmüştü — karlı dağlar, sporcular, hepsi Tamron lensleriyle çekilmiş — ve bunu fuarda göstermek istiyordu. Görüntülerini inceledim, onunla röportaj yaptım, sesini videonun üzerine yerleştirdim ve fotoğrafları sundum. Photokina'da yayınlandı, çok tuttu ve Oliver gerçekten mutlu oldu. Benim için, insanları koordine etme açısından da biraz daha büyük bir projeydi.

Köln 50667 günlerinden tanıdığım Lara Werth'ün bir dövüşçü portresi — gerçekten ilginç bir karakter: erken dönemde bol sanat ve oyunculuk, artı Alman kickboks şampiyonu. Beni Tayland'a gitmeye o ilham etti; orada erken dönemde Muay Thai eğitimi almıştı. Düsseldorf Sanat Akademisi civarında çekildi; oyunculuk portfolyosu için gerçekten dövüşebildiğini gösteren bir video istiyordu. Sony A7S ile birkaç saatte çekildi, web sitesine kondu.

Köln 50667 dönemimden tanıdığım Kölnlü sanatçı SKA510 için resmi müzik videosu — samimiyeti aklımda kalmıştı. Köln 50667 ve Krass mezuniyet sınıfı günlerinden tanıdığım görüntü yönetmeni Rick Schepker ile havalı bir yan proje; kendi yapım şirketi üzerinden RED'iyle çekti. Birkaç mekân kiraladık ve bir arkadaşın stüdyosunda çektik. Burada tamamen yönetmenliğe ve yazıma odaklanabildim; Rick'in bir arkadaşı kurguya yardım etti ve müzik videosu akışını böyle kaptım. İyi gitti.

O zamanlar Filmpool'da oyuncu ve junior kurgucu olarak çalışıyordum. 99 Fire Films festivalinde belirlenen bir tema üzerine 99 saniyelik bir filmi teslim etmek için 99 saatin var — sanırım tema aslında “prank”tı, çünkü o dönem sosyal medyada şakalar her yerdeydi. Palyaço-korku-maskesi şakalarından ilhamla, bir şakanın çok ileri gittiği kısa bir senaryo yazdım ve dedektif olarak Filmpool'un o zamanki oyuncu seçim yönetmeniyle ve birkaç arkadaşla çektim — tamamen yapay ışık olmadan, sadece Sony A7S ve ucuz bir shotgun mikrofonuyla, hepsi 99 saatte. Ne kadar eski olursa olsun görsel olarak bugüne kadar en sevdiğim parçalardan biri.

Çocukluk arkadaşım David Wingenbach'ın sanat eğitimi için bir proje, pandeminin tam ortasında — “Landnahme der Kunst”tan sonra, birlikte zaten ikinci parçamız. David karanlık, güzel bir tuval boyamıştı, karantina üzerine bir düşünce, ve onu parka götürdü: boyalar ve fırçalar her yere yayıldı, insanlar bir şey eklemeye davet edildi. Kısıtlamaların yavaşça gevşediği ve insanların yeniden yaklaşmaya cesaret ettiği o anda, tablo birden Köln'ün kendi frekansından renk ve katkıyla patladı — aksi hâlde kasvetli bir karantinada küçük bir umut patlaması.

Film Pool'da Junior Creative Producer olarak çalıştığım dönemde, Unbestechlich'in mood tape'i civarında yapıldı. Şirket yepyeni bir DJI Ronin 4D almıştı, ben de onu hafta sonu için okuduğum Aachen'daki evime götürüp iyice denedim — iki arkadaş ve okul arkadaşı yürüyüşte, bir meslektaş parkta müzik yapıyor. Anın aydınlandığı yer: gerçekten film çekebileceğin, tamamen sabitlenmiş tek kişilik bir sinema rig'i. Bu, şirketi potansiyele ikna etti.

Köln KHM sanat akademisine başvurum için bir arthouse kısası — ilk kez bir sanat okulunun son turuna girmemi sağladı. Yılın teması "çok sesli"ydi. O zamanlar tanıştığım iki oyunculuk öğrencisiyle çekildi: ayrılan bir çiftin muğlak bir diyaloğu — sohbeti duyuyorsun, altyazı farklı bir hikâye anlatıyor, sen ise ikisini odalarında ayrı ayrı görüyorsun, birbirlerini özlerken. Fransız arthouse'undan ve eski noir filmlerinden ilhamla daha azını yapıp biraz sessizlik getirme denemem. Ödünç alınmış, çok keskin bir Sigma ile Sony A7S'teki ilk projelerden biri.

Karantina döneminden mekân, ifade ve hayatta kalma üzerine bir video denemesi. Köln'de sanat okuyan okuldan bir arkadaşın şehir ve pandemi üzerine bir medya projesi vardı ve o zamanlar portre videoları yaptığım için benden yardım istedi. Fikir: arkadaşlarla — kendim dahil — konu üzerine röportaj yapıp bundan bir mood videosu kurmak. Benim için aynı zamanda Corona döneminde Aachen'daki öğrencilik yıllarımdan sessiz bir anı, biçimin kendisinin argüman hâline geldiği yer.

Sessiz bir toplumsal yorum barındıran komedi bir fikir: 2016'nın sosyal medya olgularını alıp algoritmalar gerçekmiş gibi sahnelemek — Tinder'daki gibi erkekleri kaydırıp atmak, Instagram takipçileri gibi insanların seni parkta takip etmesi. Özünde, artık yüz yüzeden çok kanallar üzerinden konuştuğumuz bir çağda gerçek insani bağın kaybı üzerineydi. Senaryoyu bir kenarda yazdım, topladığım eski okul ve Köln 50667 arkadaşlarından oluşan koca bir ekiple Sony A7S ile çektim.

Köln'deki KHM sanat akademisine ilk başvurum için başvuru videosu. Temayı artık hatırlamıyorum — ama metni bir çılgınlık içinde, tamamen sarhoş yazıp kaydetmiştim ve sonra arkadaşlarla birlikte ona eşlik eden görüntüler çektim. Sanat yapmaya dair gerçek bir deneme ve belki de yaptığım en dürüst parçalardan biri — filmde metafor, analoji ve dış ses ile erken bir deney.

İlk gerçek kendi müzik videom. Abitur'umdan sonra babam bana kullanılmış bir Canon 7D verdi, ilk projelerimin çoğunu yaptığım kamera. O zamanlar NorddeichTV'de stajyer ve yapım asistanıydım ve “Rising Star” adlı programın tüm yapımını A'dan Z'ye deneyimleme fırsatı buldum — RTL için İsrail'den uyarlanmış, seyircinin yetenekleri dev bir video duvarı üzerinden canlı oyladığı, bir tür The Voice rakibi bir format. Freitag & Krusenbaum ikilisiyle orada tanışmıştım — programda çok ileri gittiler. Yaşıttık, iyi anlaşıyorduk ve ilk kendi şarkıları için bu videoyu jest olarak yaptım. Bir gün boyunca Köln'ü dolaştık — Deutz, ana istasyon — müziği hoparlörden çaldım, onlar dudak senkronu yaptı ve ilk kez Warp Stabilizer ile biraz renk düzenlemesi denedim. Güzel bir anı, mutlak temelleri öğrendiğim NorddeichTV zamanımdan da.

Abitur zamanım civarında, çok erken Köln 50667 dönemimde yapıldı, o sıralar Köln'de her yerde birden nargile barları açılıyordu ve arkadaşlarımla ben durmadan takılıp oturuyorduk. Kurguda After Effects (Optical Flow) ile ağır çekim taklit etmeyi öğrenmiştim — eksik kareler aralara hesaplanıyor ki akıcı kalsın. İlk Canon 7D ile arkadaşlarımı ve kendimi duman halkaları üflerken çektim ve hepsini ağır çekime aldım; Köln'deki 17 metrekarelik evimde çekildi. Benim için bir dönüm noktasıydı: oyun kurgumu gerçek hayata taşıma zihniyet değişimi — havalı müzikle havalı görüntüler, hâlâ en sevdiğim şey. Sonradan ikinci, daha büyük bir versiyon oldu.

İlk Sony A7S'imi bir kit lensle aldığımda ortaya çıkan en ilk video. Dönem için inanılmaz olan düşük ışık performansını test etmek istedim — beş parasız sanatçı-film yapımcısı olarak hep ışığı zayıf kameralarla ve pahalı lenslere imkânım olmadan boğuştum, ve birden o sorunlar kayboldu. Ben de Köln 50667 günlerinden bir arkadaşla geceleri şehri dolaşıp havayı yakaladım — hiç sabitleme olmadan. Kurguda HBO, Netflix ve Kore dizilerinden ilhamla bir testten fazlası oldu: küçük bir mood parçası. Müzik, Heng Heng'deki aynı besteci arkadaşımın. Dönüp baktığımda, projem Adler'e doğru ilk görsel izlenimlerimden biri.

Çok erken parçalarımdan biri. Burada daha fazla kurgu ve hikâye anlatımı koymaya başladım — bir Transformers filminden bir fragman sesini ses bindirmesi olarak koymak gibi. Bunun gibi montajlar After Effects ve Premiere Pro'ya girmemin yoluydu; en ilk videolarımı Windows Movie Maker'da kurgular, ucuz bir web kamerasıyla ekrandan çekerdim. Burada ilk kez bir yavaş çekim eklentisi, green screen ve Cinema 4D denedim ve renk düzenleme ile ses tasarımına daha derin daldım. En muhteşem kill'lerden çok, hemen belli olmayan efektlerle ilgiliydi. Oyunun “Cinematics” özelliği maçları sonradan herhangi bir kamera açısından yeniden kaydetmene izin veriyordu — o zamanlar bana katıksız sihir gibiydi. Hâlâ en sevdiğim montajlardan biri.

Yaptığım tırnak içinde ilk sinematik dijital içerik. O zamanlar bir VFX sanatçısı olarak en derin Call of Duty montajlarını kurgulayan yaşça büyük bir YouTuber'ı takip ediyordum — aklımda kaldı. Bir YouTube kurgu yarışması aracılığıyla verilen klipleri indirdim ve bu videoyu onlardan kurguladım. İlk kez bindirmeler, alfa kanalları ve blend efektleriyle çalıştım ve bu süreçte — terimi bilmeden — compositing'in ne olduğunu öğrendim: bir efekt ortaya çıkana kadar öğeleri katmanlamak. Çoğunu YouTube eğitimlerinden derledim, kendi ses efektlerimi ilk kez ekledim. İnsanlara gösterdiğim ve tutan erken bir parça — sadece gameplay değildi, bir havaydı. “Super Epic Montages” ve Dualtage montajından önce geldi.

DJ bir arkadaşım Köln'deki Bootshaus'ta çalıyordu ve kamerayla uğrayıp uğramayacağımı sordu — onu ve meslektaşını çektim, parçayı da kendisi seçti. Aynı zamanda kişisel bir birinci şahıs vlog'a dönüştü. Bu, eski Call of Duty montajlarımdaki kurgu içgüdüsünü ilk kez gerçek görüntülere saldığım andı, tamamen müziğe kurgulandı. O zamanlar YouTube kanalım "HAUS 9"da yayınlandı ve kulüp de paylaştı — hâlâ en sevdiğim videolardan biri.

Çok spontane, bir meslektaş aracılığıyla: Kölnlü bando Querbeat için bir kameraman düşmüştü, ben de devreye girdim. Daha erken etkinlik videolarımdan biri — o zamana kadar Köln kulüplerinde birkaç tane yapmıştım, bol küçük serbest iş. Bir günlük, en iyi kamera değildi ama yine de birkaç güzel kare, parçaya kurgulandı. İlk kez büyük bir sahnede çekim yaptım — hâlâ dönüp bakmaktan keyif alıyorum.

Filmpool ve Köln 50667 günlerinden tanıdığım bir DJ için Köln E-Werk'teki bir 90'lar partisi için aftermovie. Çalıyordu ve havalı bir aftermovie istedi. Rahat bir gece, biraz çekim — onun için bir tür imaj filmi. Dönüp baktığımda gerçekten güzel bir video.

Düsseldorf Sanat Akademisi'nden iki sanatçı arkadaşın vernisajı için bir teaser; Bonn'da bir garajda sergi açıyorlardı ve Facebook ile Instagram için bir şey istiyorlardı. Tek bir öğleden sonra Sony A7S ile çekildi — Kore gezilerinde yeni alıp test ettiğim ilk gerçek dijital "sinema" kameralarımdan biri. Biraz sanat, biraz sinematik his: sanatı sunmak.

Bir meslektaş aracılığıyla ayarlanan Türk bir restoran için marka filmi — arkadaşlar da orada düğün kutluyordu. Yeni aldığım Sony A7S ile ilk projelerimden biri. Fikir: gecenin havasını yakalamak — hem misafirler için güzel bir anı hem de restoran için bir tanıtım filmi. Kameranın düşük ışık kabiliyeti burada belirleyiciydi. Daha sık yapmayı çok istediğim bir şey.

Foot Locker'ın SneakerTalk podcast'i için çok kameralı post-prodüksiyon — birçok tam bölümü kurguladım. Çok kameralı kurguyu, birkaç ses parçasını temiz senkronize etmeyi, zaman baskısı altında çalışmayı, uzun projeleri düzgün render ve dönüştürmeyi, grafikler, alt bantlar ve altyazılar oluşturmayı — ve daha uzun video projeleri için bir iş akışı bulmayı burada öğrendim. Rolüm: kurgu.

Köln'ün Ringe'sinde parti promotörü olarak başladığım Abitur yıllarımdan. YouTube'da zaten kısa filmler ve küçük videolar deniyordum; sahne aracılığıyla organizatörler için aftermovie çekmeye başladım. Karnavalda bir meslektaşla gün boyu partiyi tanıtmakla uğraştım, gece boyunca Crystal Club'da iki kamerayla çektim — ve bir aftermovie ertesi gün çevrimiçi olsun diye tüm gece kurguladık, diğer etkinlikler için de tanıtım oldu. O zamanlar buna “Capture Cologne” diyorduk. İlk ücretli video işim; o zamandan beri profesyonel olarak videografçı çalışıyorum. Köln'ün parti sahnesindeki gençliğimin en güzel anılarından biri ve sonradan gelen birçok bağlantının başlangıcı.